“ Ik heb mezelf gegoogled, en het resultaat is een stuk fatsoenlijker dan tien jaar geleden.
Charis
VANDENB TUMBLT.
Zolang ze geen grote beren op de weg ziet
- Ik: Zie jij daar een steelpannetje in?
- Robin: Ik kan in alles een steelpannetje zien.
Test
Een test vanaf de iPhone.
“ Ik kan niet ophouden met liggen
Robin, vanochtend
Goed dat je iets hebt om op terug te vallen
- charis: ja ik zou beter meoten schrijven
- walter: nee je schrijft al goed, alleen dat spellen
- charis: haha ist zo erg?
- charis: daar heb ik mijn meoder voor
- walter: je meoder ja
Na Nederland-Frankrijk
- Ik was weer even ouderwets nagedrag aan het vertonen: elk woord van ‘onze jongens’ opzuigen, en als de uitzending ophoudt gaan zappen om te kijken wat de buitenlanden ervan vonden.
- Evert ten Napel is echt een idioot. Ik ben alweer vergeten welke domme uitspraak me definitief overtuigde, maar echt.
- Ik had natuurlijk op de BBC kunnen kijken, maar ik vertoonde ouderwets voorgedrag: ik was bang dat het ongeluk zou brengen.
In de rust van Nederland-Frankrijk (ik ben alleen thuis aan het kijken ja, dus ik moet mijn gezeik bij u neerleggen)
- Wat is dat met al die close-ups? Als een speler de bal aan de voet heeft, wordt ie meteen in beeld genomen. Ik heb geen behoefte aan 27 keer Joris Matthijsen, ik wil weten waar Joris de bal naar toe kan spelen. Regie, laat de bal en het veld zien, niet alleen de bal.
- Evert ten Napel? Seriously? Die man heeft nu toch wel bewezen dat ie een idioot is? Een commentator moet iets toevoegen - ik wil of geholpen worden bij het duiden van wat ik zie, of ik wil me voluit kunnen ergeren, maar Ten Napel houdt zich alleen maar op de vlakte en vertelt wat de spelers gisteren als dessert hebben gehad.
- Ik wil Ribeiry. Ik wil zo’n spelverdeler die de bal opeist en ‘m spelverdeelt. Oh god - ik geloof dat ik Clarence Seedorf wil.
Droommeisje.
Dit is de muis. De muis loopt al een tijdje rond in mijn keuken. (Ik heb mezelf al die tijd wijsgemaakt dat er maar één muis is en dat blijf ik doen.)
Omdat mensen verhalen vertelden over hoe ongezond het is als er een muis over je aanrecht loopt, heb ik muizengif gehaald bij de GGD.
Nu zat de muis versuft op mijn keukenvloer.
Kijk nou naar dit beestje. Hij zit dood te gaan en ik heb ‘m vermoord. Het zou het beste zijn als ik er een snel einde aan zou maken, maar dat kan ik niet. Op deze manier ben ik nog veel wreder, ik weet het, so shoot me. Ik kan het niet.
Ik heb ‘m op het balkon gezet en wat kruimeltjes kaas gegeven en ik hoop voor hem dat het snel afgelopen is.
(Volgens mij is het nog een veldmuisje ook, kijk die lange achterpootjes…)
(Ik heb de lokdoosjes met gif weggehaald. Robin zei van de week al dat ik het niet moest doen als ik het zielig vond.)
Omdat mensen verhalen vertelden over hoe ongezond het is als er een muis over je aanrecht loopt, heb ik muizengif gehaald bij de GGD.
Nu zat de muis versuft op mijn keukenvloer.
Kijk nou naar dit beestje. Hij zit dood te gaan en ik heb ‘m vermoord. Het zou het beste zijn als ik er een snel einde aan zou maken, maar dat kan ik niet. Op deze manier ben ik nog veel wreder, ik weet het, so shoot me. Ik kan het niet.
Ik heb ‘m op het balkon gezet en wat kruimeltjes kaas gegeven en ik hoop voor hem dat het snel afgelopen is.
(Volgens mij is het nog een veldmuisje ook, kijk die lange achterpootjes…)
(Ik heb de lokdoosjes met gif weggehaald. Robin zei van de week al dat ik het niet moest doen als ik het zielig vond.)
Oh de saaiheid: het kanaal tussen Utrecht en Amsterdam
“ Zo ernstig als in onze kindertijd zijn we later tenslotte nooit meer geweest.
Rob van Essen in een recensie van Kieron Smith, Boy, in het NRC.
Ik ben gehustled
In de Jan Pieter Heijestraat liep een zwarte man. Hij was goed gekleed zoals alleen zwarte mannen het kunnen - als een witte man zijn kleren aan had getrokken, had iedereen gegniffeld. De man sprak een jongen aan die buiten een kippenrooster schoon stond te krabben.
‘Hee kameraad,’ zei hij, ‘kan jij twee euro wisselen?’
De jongen schudde zijn hoofd.
De man keek om zich heen en zag mij. Ik liep er met mijn hond.
‘Kan jij twee euro wisselen, kameraad?’
‘Wat heb je nodig?’ vroeg ik.
‘Gewoon twee euro.’ Hij liet een handjevol kleingeld zien.
Ik pakte mijn portomonnee en keek. Ik had een muntstuk van twee euro. ‘Ja,’ zei ik, ‘heb ik voor je.’
We wisselden. Hij liet zijn handje kleingeld in mijn palm glijden en nam de munt van me aan. Zonder echt te kijken liet ik het kleingeld in mijn portomonnee vallen, maar iets zag er raar uit aan het kleingeld: het was geen twee euro. Ik ben geen rekenwonder, maar ik zag in een oogopslag dat de verzameling muntjes nooit twee euro kon zijn. Hoogstens één euro vijftig.
Wow, dacht ik, terwijl ik mijn portomonnee wegstopte. Ik ben zojuist 50 cent armer geworden. Opgelicht door een echte con-artist. Zo cool!
De goedgekleede zwarte man liep verder, en ik ook. We waren allebei tevreden.
